Zwart lintjeVandaag staan we allemaal even stil bij vlucht MH17 van Malaysia Airlines, die donderdag is neergehaald.

Wat was ik geschrokken en verbijsterd, maar helemaal doorgedrongen was het nog niet. Alsof het onwerkelijk is.
298 mensen in 1 klap niet meer bij ons, niet meer levend. Zinloos, gewoon zomaar. Boem, weg. Kun je het geloven? Ik niet.

Je gaat op vakantie, zegt tegen je ouders, vrienden, kennissen, je man/vrouw, tegen je kinderen, opa’s en oma’s, überhaupt tegen familie die je nog hebt gezien en je collega’s op je werk, je buren
“Hey jongens, ik ga ff lekker genieten in Bali, tot over een week, 2 weken”?
Misschien ging iemand een lange trip doen door het gebied? En dan ineens, op de heenweg, ben je in 1 klap dood.

Familie, vrienden, kennissen, collega’s, mensen in een vereniging…. niemand die jou ooit nog zal zien, omdat je door een tragisch iets bent omgekomen. Nooit aangekomen op de plek van bestemming. Nooit meer hier. Maar voor altijd in de gedachten van je nabestaanden. Opeens zijn het nabestaanden, zonder dat ze dit hebben gewild.

Woorden komen te kort aan wat mensen voelen, wat ze denken.
En dat kan ik heel goed begrijpen. Hoe ongeloofwaardig is dit? Je denkt dat je iemand over 2 weken, misschien maar een week, weer ziet. Wellicht denk ik, zit dit nog in hen hoofd. Dit is een droom, over een paar weken wordt ik wakker uit deze nachtmerrie en dan heb ik diegene weer in mijn armen.

Geen woorden om te vinden hoe je dit zou moeten omschrijven.
Geen woorden die goed zijn om hen te steunen. Maar toch, doen we allemaal ons vreselijke best om de mensen, die hen dierbare zijn verloren, te steunen. Een schouder geven om op te huilen. En ook al is dit soms virtueel via Social Media, we menen het echt, maar hebben geen idee of we ook echt steun zijn. Steun willen we geven, maar hoe steun je iemand die door zo’n tragisch ongeval, zijn of haar dierbare is verloren.

Verhalen op Facebook, tweets, dat ene korte zinnetje onder die ene foto, van die blogger, die meer zegt dan een heel gedicht. Je weet het; diegene is iemand verloren. Zoekt troost op Social Media. Zoekt afleiding, om deze nachtmerrie te ontlopen.

Het lijkt een nachtmerrie, maar de hardste klap zullen de nabestaanden nog krijgen; het moment dat hen dierbare geïdentificeerd is, het moment dat zij telefoon krijgen; “Meneer/ mevrouw…. uw ……… (zoon, dochter, oma, opa, tante, neefje, nichtje, oom, buurvrouw, collega) hebben wij zojuist geïdentificeerd en wanneer u eraan toe bent kunt u komen kijken, kunt u afscheid nemen.” Kan jij het je voorstellen?

Ik kan het mij echt niet voorstellen en ben dan ook heel dankbaar voor alle mensen om mij heen, dat ik hen nog bij mij heb. Dat zij niet in het vliegtuig zaten.
Maar dan komt het; Soms komt het alsnog heel dichtbij.

~ Er was een vrouw hier, in Dodewaard, op 4 mei om de Australische oorlogsslachtoffers te herdenken. Zij was speciaal overgevlogen vanuit Australië, om hen hier te kunnen herdenken, zij sliep hier in Dodewaard bij een gastgezin.
Deze mevrouw, zat in vlucht MH17 van Malaysia Airlines. Overleden.
~ De dochter van mijn overbuurvrouw, weet dat mensen uit haar dorp zijn overleden.

Het komt dan dus heel dichtbij. Niet dichtbij, oh ik voel jullie pijn, nee, het komt dan dichtbij op de manier “jeetje, het had ook iemand uit onze straat kunnen zijn” of “het had ook iemand kunnen zijn die ik ken”.

Woorden om de nabestaanden te steunen vind ik niet. Het is enkel en alleen ongeloof wat je voelt, wat je ziet op Social Media en TV. De beelden op het nieuws dringen tot diep in je ziel door.
De manier waarop Meneer Rutte vertelt wat er gebeurt,
De manier waarop Koning Willem Alexander zijn toespraak deed,
De manier waarop verslaggevers vertellen over de situatie op het rampgebied.
Ga zo maar door. Het dringt je tot diep in je ziel door. Je wordt er stil van en het ongeloof komt boven. Het is zo onwerkelijk. Het is zo oneerlijk, gewoon triest.

Als ik wist hoe ik nabestaanden kon steunen, dan deed ik dat. Maar ik kan het niet.
Dit is een te grote scheur in hen hart. De wond is te groot om te helen.

Maar om dan toch te steunen zal ik vanmiddag tussen 14:30 en 18:00 uur niet tweetten, geen Facebook statussen delen en zelf plaatsen. Ik zal een volledige stilte houden ter nagedachtenis aan de slachtoffers van deze MH17 vlucht die donderdag zijn omgekomen en om hen nabestaanden te steunen op deze manier. 

En ik zou het heel erg waarderen als jij, jij die dit nu leest, dit ook zal doen uit respect voor de slachtoffers en de nabestaanden.
Even uit respect een Social Media stilte is niet teveel gevraagd als je weet dat de nabestaanden van de slachtoffers, hen geliefde, hen familie en dierbaren NOOIT meer kunnen zien. Dan is dit een kleine moeite met een groot gebaar.

Op deze manier kunnen we hen allemaal laten zien, dat we er voor hen zijn, in gedachten bij de slachtoffers.

kaarsje brandenLaten we met z’n alle een kaarsje branden.
Laten we even stil zijn,
Laten we even stil zijn ter nagedachtenis.
Nagedachtenis voor de slachtoffers
Vlucht MH17 zal nooit meer zijn
De mensen in het vliegtuig zullen nooit meer onder ons zijn.
De nabestaanden zullen verdrietig zijn,
Laten we hen steunen
Er voor hen zijn.
Stil zijn!

MH17Dankjewel!

Mijn gedachten zullen bij hen zijn.
Liefs,
Michelle

Je mag het delen ❤Vind ik Lief