Vandaag is het vaderdag. Een bijzondere dag, net als moederdag dat is. En ik vind dat we daar best even aandacht aan mogen besteden. En daarbij is het voor mij een mooie gelegenheid om jullie wat meer te vertellen over mijn vaderdag. Maar allereerst wil ik iedereen die vandaag de dag doorbrengt met zijn vader (of Opa, oom, neef) een hele fijne dag toewensen en zeggen: Geniet lekker van de tijd die je met elkaar hebt. Verwen hem lekker vandaag en zorg dat hij zich geliefd voelt. Je hoeft niet persé een duur cadeau te geven; een hele dikke knuffel en een dikke kus en een lief (zelfgemaakt) kaartje kan al zoveel betekenen.
Maar, vandaag wil ik jullie ook wat meer vertellen dus over mijn vaderdag.

Vaderdag is voor mij niet zo heel erg leuk.
Mijn vader is namelijk overleden toen ik 5,5 jaar oud was. Mijn vader overleed op 15 juni 1996, en op 29 augustus zou ik dan 6 zijn geworden. Hij was 40 toen hij overleed.

Een mooie foto van mij met mijn vader. Mijn lievelingsfoto.
Een mooie foto van mij met mijn vader. Mijn lievelingsfoto.

Ik heb van mijn vader eigenlijk geen herinneringen. Niet van hoe wij samen speelde, samen knuffelde, samen dingen deden. Niks. Alles is weg. Behalve een bepaald beeld, wat echt heel pijnlijk is.
Op het moment dat mijn vader was overleden (heel vroeg in de ochtend van 15 juni 1996) is hij voor de deur van de bovenverdieping en daarnaast de deur van de kelder, ik denk neergevallen. Destijds stond daar ook een lamp en daar zat dan ook een deuk(je) in van zijn hoofd. Mijn moeder heeft toen niet in de gaten gehad dat ik naar beneden was gelopen en geprobeerd had de deur open te doen. Ja, inderdaad: Ik had mijn vader zien liggen voor de deur. Overleden.
Mijn moeder heeft mij toen alles uitgelegd. Ik moest maar mee naar boven komen, op bed gaan zitten en mam heeft mij toen alles verteld. Nee, ik weet niks meer, dus dat ook niet. Alleen dat beeld, dat ik mijn vader daar voor de deur zie liggen, dat is er nog. Great, dat is precies wat ik niet wilde onthouden hersens.

Sowieso onthoud ik heel vaak dingen die op een super negatieve manier indruk maken op mij, zoals hele enge dromen.
Ik ga daar verder niet over uitweiden, maar ik weet dus niks meer van mijn vader.
Daarom wil ik jullie op deze manier zeggen dat je er voor je vader moet zijn in goede en in slechte tijden. Van elkaar moet genieten. Elkaar omhelzen kan zo ontzettend fijn zijn. Ik kan dat niet meer, dat is wat ik ermee wil zeggen.

Ik kijk naar Papa
Ik zou zo ontzettend graag de ogen van mijn vader in willen kijken. Kijken hoe hij zich voelt, weten als er wat met hem is. Hem in de ogen kunnen kijken en zeggen: “Papa ik hou van jou”. Of kunnen vragen: “Papa, hoe was het op je werk? Wat heb je gedaan?” of iets heel simpels als “Papa zullen we samen gaan koken voor Mama en boodschappen doen voor haar?” De simpele dingen in het leven, die jij met jouw vader kan delen, dat kan ik niet.

Gelukkig heb ik een geweldige moeder, een schat van een mens met een hart zo ontzettend groot.
Mijn moeder, serieus: Al 24 jaar staat ze 24 uur per dag en 7 dagen in de week voor mij klaar. En ja, dat komt voornamelijk doordat ik van jongs af aan al kamp met lichamelijke achterstand en dat komt dus allemaal door mijn beperking. Maar echt waar, alle jonge jaren heeft ze er alles aan gedaan dat ik de beste therapeuten had, naar de beste school gezocht en had altijd vertrouwen in mij, als persoon en in wat ik wel en niet kan. Er is niemand die mij beter kent dan mijn moeder. Dus eigenlijk is bij ons altijd moederdag.
Het nummer van Simon Keizer (van Nick en Simon) vind ik dan ook echt extra mooi. Simon heeft zijn vader ook niet meer en dit is zijn manier van bezingen hoe Vaderdag is, als je vader niet meer leeft;

Echt super mooi. En ben je nu benieuwd naar de complete lyrics, die zal ik aan het eind van deze blogpost nog delen.
Maar het beschrijft perfect dat je, wanneer je op Vaderdag je vader niet meer om je heen hebt, dat je dit heel erg kan aangrijpen. Je denkt er soms over na hoe het zou kunnen zijn. Maar eigenlijk kan je je dit niet indenken, omdat je niet weet hoe je leven dan was gelopen. Ik leef nu bijvoorbeeld in de situatie dat mijn moeder sinds April 1998 een nieuwe relatie heeft gekregen. Hij, Theo, is mijn vader niet. Dat gevoel kan hij mij met geen enige mogelijkheid, hoe hard hij dat ook zou proberen, geven. Onmogelijk, terwijl er ook mensen zullen zeggen: “Maar dat kan wel he, ik ken genoeg mensen waarbij hun stiefvader net zo geweldig is als hun biologische vader!” en daar ben ik het helemaal mee eens, maar hetzelfde kan het gewoon voor mij niet zijn.
Hij is een prima kerel verder, maar we hebben ook dramatisch veel ruzie, discussie en ellende gehad in het gezin. De bom is dan ook geklapt in Mei 2014 en Theo en mijn moeder gingen uit elkaar. Zo bedoel ik, je hebt geen bloedsverband van elkaar en niet hetzelfde DNA en het voelt niet als mijn vader. Nogmaals: dit zal nooit komen. En ik kan inmiddels weer wat beter met hem omgaan, net als mijn moeder. Sinds begin juni 2015 is hij weer bij ons komen wonen en zijn we weer, op een positieve manier, bij elkaar gekomen. Ik voel, voor nu zeker, een veel positievere sfeer nadat hij een jaar weg is geweest. Theo kwam wel elke 2 weken (in het begin) en later elke week bij ons op visite. Hij is nooit 100% uit beeld geweest.
In het begin had ik onwijs veel moeite met de breuk, omdat je niet weet wat voor ellende je staat te wachten als je voor altijd met z’n tweetjes, zoals mijn moeder en ik, overblijven. Niet dat ik niet weer een nieuwe man voor Mama had gehoopt, maar je weet ook niet wie dat weer is en hoe hij zou zijn. Daarom ben ik ook wel blij dat Theo weer bij ons woont.

Papa handen vasthouden
Toch blijft het gemis naar mijn eigen vader enorm.
Gelukkig, en mega dankbaar ben ik, dat we nog naar mijn Oma kunnen in Duitsland. Echt, ik ben zo ontzettend dankbaar dat die vrouw nog leeft. En de clichés kunnen weer niet erger zijn: Ik hoop dat ze 100 wordt (Ze is eind 70); Het idee dat zij ooit wegvalt en dat dan alleen nog mijn Oom (Papa’s broer) dan nog over is met zijn vrouw en mijn neef.. auw. Daar denk ik liever niet overna.

Ja, alsjeblieft: Pak vandaag jouw vaders handen vast of wat dan ook en besef je, leef even in dat moment, dat hoe *** dat ook klinkt… dit gaat ooit over.
Het ergste vind ik nog dat hij niet kan zien dat ik ooit misschien wel ga trouwen, kinderen krijgen; nee dat ik überhaupt een relatie mag hebben. Maar dat hij mij niet meer kan “weggeven” op mijn bruiloft. Pff. Nee nu wordt ik te beladen, maar ik laat mijn gedachten stromen om jullie te laten beseffen:

hart-gebroken
Er komt een moment dat het misschien niet meer kan.
Dat jouw vader niet meer naast je staat.
Er komt een moment dat je niet samen kan zeuren over je moeder (of ander gezinslid).
Dat je niet samen grapjes kan maken.
Er komt een moment dat de tranen over je wangen lopen.
Het is niet meer.
Bij mij is het niet meer.
Pluk de dag (Carpe Diem) en geniet van elkaar. Van de mensen om je heen. Of dit nu je vader is, waar deze blogpost vooral over ging, of dat dat nu je Opa is. Oom, neef. Wie jouw vaderfiguur ook mag zijn: Geniet van elkaar.
En eigenlijk geldt dit voor heel je familie. Maak geen ruzie. Heb respect. Voordat je het weet zeg je:
Had ik maar…
Wat als ik…
Of wat als…
Wat zou…
Het is niet meer! Je kan je dit niet meer afvragen.

Dus geef elkaar die dikke knuffel. Kijk elkaar aan en zeg: “Wat ben ik blij met jou!” of “Dankjewel” of gewoon elkaar aankijken. Hoe simpel het ook klinkt. Later zul je jezelf dankbaar zijn.

Zullen we samen de songtekst nog eens doorlezen van het liedje dat Simon Keizer maakte?

Het voelt als hagel op een warme zomerdag,
Het is een huilbui terwijl iederander lacht.
Het plezier is mij ontnomen
En er is nooit een ontkomen aan.

Oh, ik waan mij in de baan van alle dag,
Maar hij blijft mij achtervolgen deze dag.
In gedachten blijf ik dromen,
Maar er is nooit een ontkomen aan.

Eén keer per jaar voel ik me minder.
Iedereen vrolijk en iedereen lacht.
Eén keer per jaar dan voel ik m’n tranen.
want dan is het Vaderdag.

Het is een dag waarop de zon zijn zin kwijtraakt,
Het is een dag die mij intens verdrietig maakt.
Het is een zondag zonder zorgen,
Voor de vaders die pas morgen gaan.

Eén keer per jaar voel ik me minder.
Iedereen vrolijk en iedereen lacht.
Eén keer per jaar dan voel ik m’n tranen.
Want dan is het Vaderdag (dan is het Vaderdag).

Dus voor iedereen die vandaag wel lekker van elkaar gaat genieten: Fijne dag. Geniet!
Liefs,
Michelle

Je mag het delen ❤Vind ik Lief