Pink-ribbon strikDe titel zegt al heel veel, maar toch vind ik dat je hier even bij stil moet staan. Borstkanker is een hele ernstige ziekte. Kanker op zich zou gewoon niet moeten bestaan, net als zoveel ziektes, is het een vieze sluipmoordenaar die je leven verziekt, vergalt, kapot maakt, letterlijk en figuurlijk je kapot maakt. Iedereen weet wel iemand op te noemen die borstkanker heeft gehad. Man of Vrouw, maakt niet uit, want ook mannen kunnen borstkanker krijgen. Ernstige ziekte. En omdat ik teveel om mij heen hoor dat mensen kanker krijgen wil ik het toch ook op mijn blog bespreekbaar maken. Als jij je hart wilt luchten, opheldering wilt geven of gewoon even wilt weten hoe het nu precies zit, hoe deze moordenaar te werk gaat, lees dan snel verder, ik laat je ook zien hoe ik de kankerbestrijding en Pink Ribbon steun. Dit doe ik meestal elk jaar wel een keer en ik wil jullie, als jullie er middenin zitten, kampen met de gevolgen van borstkanker of elk ander soort kanker, steun elkaar dan, dat is nodig. Dus lees verder. Laat je tranen lopen als jij dat wilt. Doe wat je wilt, kies er zelf voor of je er meer over wilt weten etc.

Pink Ribbon logo

Oktober staat elk jaar in het teken van borstkanker, dit organiseert Pink Ribbon.

Wat is borstkanker nou eigenlijk?

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=9BHx8npuJO4&w=560&h=315]

Dat was een informatief filmpje, fijn, wat nu als je het echt hebt, dan raak je toch alleen maar in paniek? Je wilt vechten voor je leven, maar al die bijwerkingen en gevolgen van de behandelingen maken het ook niet leuker. Fijn dat je beter wordt, maar damn! Je zit er wel even mee. Hoe kun je positief blijven denken, is er hulp te krijgen voor je emotionele problemen? Zoveel vragen moeten beantwoord.

Het eerste wat natuurlijk opspeelt in je leven, in je gedachten, ‘s morgens en ‘s avonds. Het enigste wat je kunt denken is onder andere:

 

Wordt ik nog beter?

angst

Vergelijk het maar met de rol van de verdachte bij een strafproces: onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Dat geldt hier precies zo: je wordt beter tot het tegendeel blijkt. Ga er gewoon van uit dat je beter wordt, uiteraard met in achtneming van enige realiteit. Verstop je niet voor de woorden van de dokter als hij anders heeft aangegeven, namelijk dat jouw specifieke situatie hopeloos is. Maar in alle andere gevallen word je beter. Houd dat voor ogen. Positief denken brengt bovendien de gewenste werkelijkheid dichterbij.

‘Borstkanker hebben is ziek zijn voor het leven’; dat wordt wel gezegd, omdat er altijd de dreiging is dat de kanker weer opduikt, in je borst of elders in je lichaam. Misschien krijg je het ooit nog eens. Net zo goed als iemand anders het kan krijgen, want één op de negen vrouwen krijgt het. Dat risico blijf je lopen. Maar, wat komt, komt. Maak liever die afspraak met jezelf: ‘Je wordt en blijft beter, punt uit!’

vertrouwen

Ik snap echt wel, ik zou er namelijk echt niet in willen verzeilen, maar ook ik maak kans. Bij ons in de familie is het aan de ene kant kanker, andere kant hartfalen. pff. Telkens hoop ik weer dat ik de ellende ontsnap, maar dat weet je niet en daarom wil ik het dus zo graag met jullie delen. Maar hier hebben jullie niks aan, mijn verhaal, ik heb geen verhaal, mensen die het mee maken/ hebben gemaakt, die kunnen je precies vertellen hoe je je hier het allerbeste doorheen kan slaan, hoe moeilijk dit ook is.

Je vertrouwt je lichaam niet meer.

vrouwen

Inderdaad, je eigen lijf laat je flink in de steek. En net als die andere momenten in je leven waarop je je verraden hebt gevoeld (ontrouw van een partner, belazerd door een zakenrelatie, leugens van een kind), moet je ook hier de tijd voor nemen om níéuw vertrouwen op te bouwen. En te weten: helemaal 100 procent rustig wordt het nooit meer. Altijd zul je je bij een pijntje afvragen: ‘Het is toch niet…’

Maar je kunt wel leren om het wántrouwen los te laten, want dat is een negatief, stressverwekkend gevoel. Weet gewoon, dat als je borstkanker hebt (gehad), je arts je altijd serieus zal nemen als je komt met klachten over pijn en ongemak. Laat dat je geruststellen en vertrouwen geven. Wees niet flinker dan je bent. Leer erop vertrouwen dat je signalen opgepakt worden en vertrouw op die manier ook langzaam weer op je eigen lijf.

Het is toch ook logisch dat je je lichaam niet meer vertrouwt, je hebt kanker, KANKER! In je borst (of ergens anders) en het enigste wat je kan vertrouwen nu, is je dokter, je behandeld arts. Niet je lichaam, dat is wat je nu denkt. Maar probeer het terug te winnen dat vertrouwen, want stress is absoluut slecht voor je, in elk denkbaar opzicht.

borstkanker

Maar je hebt kanker dus je moet behandeld worden. Chemo, operatief, bestralingen, daar ben je bang voor toch? Gaat het weg met de behandeling? Is het voor korte duur, is het voor altijd en loop jij over 10 jaar rond of er niks aan de hand is? Zoveel vragen.
Je hebt angst voor de operatie!

operatie

In een ziekenhuis liggen heeft alles te maken met ziekte en dood, dus bang zijn om in een ziekenhuis te liggen is heel reëel. Daar gaan ze bovendien in je prikken en snijden, je aan slangen hangen, je opmeten en bekloppen: kortom, zeer onaangename handelingen die je helemaal niet wilt. Je moet ook nog eens onder narcose, weer zoiets ongrijpbaar engs.

Hoeveel aardige artsen en verplegend personeel je ook om je heen hebt, het blijft angstig. Zég dat ook gewoon, zeg gewoon dat je bang bent, en waarvoor. Voor de operatie op zich, of om nooit meer wakker te worden bijvoorbeeld. Alleen al het uitspreken van je angst helpt, maakt dat dat al minder erg voelt. Als iemand dan ook nog naar je luistert, scheelt dat extra. En luisteren doen ze, echt. Houd wel even rekening met grote drukte, wacht een rustig moment af waarin de tijd voor je genomen kan worden.

Neem, als het kan, bij de opname een vertrouwd iemand mee naar het ziekenhuis. En breng wat dingen van thuis mee die de anonimiteit van de omgeving doorbreken, zoals een gezellige plaid op bed in plaats van de steriele ziekenhuisdeken (die bovendien nooit warm genoeg is). Denk eraan dat een opname in principe maar een paar dagen duurt, en dat je het ziekenhuis weer zult verlaten zónder die bobbel in je borst. De kanker is weg, hoera!

Je hebt ook angst voor de chemotherapie!

chemo - kaal - steun

Voor chemotherapie heeft iedereen misschien wel de meeste angst. Dat rotspul in je lijf, misselijk zijn, je haar verliezen en het idee dat al die chemie ook vele gezonde cellen aantast! Voorlopig is het helaas nog de beste manier om te zorgen dat de kans op terugkeer van de kanker klein is. Maar dit is inderdaad een schrale troost als er wéér zo’n infuus je arm in gaat. De eerste keer valt meestal mee, maar daarna is het voor de meesten elke keer een beetje erger en zieker. Bij de vijfde of zesde keer zou je willen smeken of het niet meer hoeft! De oncoloog zal onverbiddelijk blijven, voor je eigen bestwil.

Probeer zo veel mogelijk te weten te komen wat er precies gebeurt, dat haalt de ergste angst weg – die is tenslotte altijd het grootst voor het onbekende. Laat de verpleegkundige die het infuus aanlegt, uitleggen wat voor spul er in die zakjes zit. Zo is er onder andere eentje bij tegen de misselijkheid! Vraag hoe lang elk infuus gaat duren. Weet dat het ene zakje heel snel leeg loopt, het andere heel langzaam, en waarom. Dat er tussendoor steeds gespoeld wordt.

Praat over je angst, huil als je wilt. Het is ook een rotstreek dat jou dit overkomt. Probéér, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, niet bang te zijn. Het gaat echt voorbij, en een maand of drie na de laatste chemobehandeling heb je alweer een laagje dons op je hoofd. Weet, dat als je met de behandelingen bezig bent, je minder angst zult voelen dan wanneer je er nog aan moet beginnen. Het went niet nee, maar iedereen blijkt het aan te kunnen, al is de een zieker dan de ander. Bedenk ook dat je met de chemo een wapen hebt tegen de kanker! Zie de chemo als een bondgenoot: samen sta je sterker tegenover de kanker!

Krijg je bestralingen ook nog?
Je bent bang voor die bestralingen!

bestraling

De meeste mensen zijn banger voor chemotherapie dan voor radiotherapie. Dat is vrij logisch: chemo geeft zeer heftige reacties, je kunt er doodziek van worden, terwijl je van radiotherapie vrij weinig merkt. Moeheid is de meest gehoorde klacht bij radiotherapie, en de huid kan flink stuk gaan tijdens de laatste serie bestralingen.

Al met al zijn de bestralingen het gedeelte van de behandeling om het minst bang voor te zijn, dus ontspan je, zie er niet tegenop elke dag naar het ziekenhuis te gaan. Doe die dagelijkse gang naar de afdeling radiotherapie zelfstandig, als het even kan qua vermoeidheid en afstand.

Als je toch bang bent, omdat de machines je imponeren of je niet precies weet wat er gebeurt tijdens die paar minuten straling, praat daar dan over met de radioloog of de mensen die je elke keer onder het apparaat helpen. Mensen die dit werk doen zijn aardig en behulpzaam, en leggen je graag uit hoe alles werkt.

Het is mooi dat er een systeem is van met de taxi gebracht en gehaald te worden, maar het maakt je ook wel tot patiënt. Als dat niet nodig is, neem dan zelf de auto of de fiets, de tram of de bus, en zie het als een soort tandenpoetsen. Dat moet ook elke dag gedurende een paar minuten, en is ook voor een goed doel.

Bedenk bij elke behandeling dat de bestralingen ervoor zorgen dat je kansen op een nieuwe tumor drastisch verkleind worden. Kijk er dus tegenaan als een medestrijder, niet als een vijand!

Dan heb je dat allemaal overleeft, je hebt lieve familie en vrienden, iedereen steunt jou en trekt je door deze hel heen om het jou zo fijn mogelijk te laten hebben, maar jij denkt vast en zeker “Ga ik weer gewoon leven?”

het leven

Nee en ja. Het leven wordt nooit meer zoals het was. Als je dat dus ‘gewoon’ noemt, dan is het antwoord ‘nee’. Maar je krijgt na de operatie en behandelingen wel weer een leven terug. Dat is anders. Je bent door diepe dalen gegaan, je hebt grote angsten gekend, je hebt pijn geleden en je ellendig gevoeld. Je bent aangeraakt door het besef dat het leven eindig is. Dat maakt dat je ánders in het leven komt te staan.

Maar na een tijdje is ook die manier van leven weer ‘gewoon’. Misschien ga je wel intenser en bewuster leven dan daarvoor. Misschien vind je je leven van voor de kanker wel een oppervlakkig leven. Nu zie, ruik, voel, hoor en proef je meer dan ooit. En dat is eigenlijk heel mooi. Als je je dit bewust kunt zijn, dan wil je nooit meer ‘gewoon’ leven zoals vroeger, maar ben je blij met het leven zoals het nu is, waardevoller omdat je beseft hoe fragiel het is, dankbaar omdat het nog even door mag gaan. Heel gewoon…

En het is ook normaal he. Bang om dood te gaan, ben ik ook. Echt waar, ik poep in mijn broek om het feit dat ik misschien ooit heel ziek ga zijn, dood ga. Brr.

Powerful Low Key Shot of a Sad Young Blonde Child

Ieder mens is bang om dood te gaan, maar als je een ernstige ziekte hebt, ben je dat extra, en met reden. Tenslotte weten we niet wat er aan de ‘andere kant’ is. Niets of iets moois, het hangt af van je geloof of levensovertuiging hoe je daar tegenaan kijkt. De mate en intensiteit van je angst hangt af van je karakter en omstandigheden. Van je leeftijd, je levensfilosofie, en of je bijvoorbeeld nog kleine kinderen hebt, of je alleen in het leven staat of met een partner. Allemaal factoren die maken dat je meer of minder angst hebt voor de dood.

Ook hier geldt: praat erover. Misschien vind je het erg om dat te doen met degenen die je zeer nabij zijn, omdat je niet zo goed tegen hún schrik kan. Probeer dan iemand anders te vinden met wie je erover kunt praten, aan wie je je zorgen en vragen kwijt kunt. Het maakt het niet makkelijker, maar het lucht wel op.

Maar als de angst voor de dood plaats maakt voor acceptatie van het onvermijdelijke, en je er met je dierbaren rustig over kan praten, dan merk je hoe bijzonder deze periode zal zijn, voor alle betrokkenen. Onvergetelijk in tederheid en liefde, verrijkend en vervullend.

Overigens, als mensen te horen hebben gekregen dat hun ziekte in een te vergevorderd stadium is om nog lang door te blijven leven, dan zie je meestal een berusting. Dan lijkt het of de angst voor de dood transformeert tot een rustige overgave, waarbij het verdriet vooral zit in het besef dat je zoveel geliefden moet achterlaten, niet in dat je zelf vertrekt. Verdriet over dat je je kinderen niet meer zult zien, je je kleinkinderen niet zult zien opgroeien.

Is je angst voor een spoedige dood ongegrond, maar kun je die niet van je af schudden en beheerst de angst ervoor je leven? Praat dan met een therapeut. Want het is na een succesvolle behandeling wél de bedoeling dat je weer van het ‘nieuwe’ leven kunt genieten!

Het is allemaal wel erg heftig. Dat begrijp ik wel aan de tips die ik vond op www.borstkanker.nl

logo www.borstkanker.nl

Mensen mensen, wat een ellende is het toch.
Ik probeer er dan ook alles aan te doen om stichting Pink Ribbon te steunen. Maar daar heb jij niks aan, want misschien ben jij of ken jij iemand die momenteel in deze ellende verzeild is geraakt, dus wat kan ik doen om je te steunen? Er valt zo weinig te doen. Maar toch probeer ik het met deze blogpost. Steun bieden, een luisterend oor, virtueel, maar toch welgemeend.
Willen jullie je verhaal kwijt, heb jij deze ziekte overleefd, sta jij er momenteel midden in door dat je het zelf hebt, iemand die heel dichtbij je staat, iets waardoor jij je rot voelt en je even wilt luchten? Laten we elkaar steunen, respecteren en helpen om dit zo positief mogelijk te proberen te doorstaan.

Sterkte! Hoe dan ook.

kanker raakt iedereen

En omdat ik zo met mensen te doen heb, steun ik elk jaar weer Stichting Pink Ribbon. Elk jaar koop ik iets en doneer daarmee elk jaar een klein bedrag aan dit goede doel. Zo ook dit jaar.

Ik kocht 2 armbanden en een pareo/sjaal.

02-10-2013 Oktober staat in het teken van borstkankerDe Geluksarmband 2013 kost €9.95

De Sweet Luck – geluksarmband kost €9.95

De pareo / sjaal kost €12.50

Al met al incl. verzendkosten was ik iets in de 30 kwijt, heb daarmee bijna 12 euro gedoneerd.

[polldaddy poll=7443805]

In elk geval, heel erg bedankt dat je de moeite hebt genomen om naar mijn blogpost te kijken, het te lezen, te respecteren en te waarderen. Super! Je bent een topper!!

Laat je reactie maar achter in de comments onder dit bericht, praat met elkaar, steun elkaar. Maar respect staat op 1. Ga elkaar niet beledigen.

Liefs, Michelle

en mag ik nog even dit zeggen: Hoe je er ook uit ziet, het komt goed met je. Het is nog nooit zo donker geweest in de tunnel, maar aan het eind van de tunnel staat de stralende zon met al je vrienden en familie erom heen te wachten op jou, degene die jou hebben geholpen in deze ellende, om vanaf nu met jou het leven te vieren. En hey:

what makes you different makes you beautiful

Je mag het delen ❤Vind ik Lief